Roberto Vilar Fernández, nacido en Xove (Lugo) en 1971, es un reconocido humorista, actor y presentador. Hoy en día, es uno de los rostros más conocidos de la Televisión de Galicia (TVG), donde triunfa con su programa de humor "Land Rober".
Sede de la Televisión de Galicia (TVG).
Inicios en la Televisión
Sus primeros pasos en la televisión los dio en el espacio "Con perdón", también en la cadena autonómica. Sin embargo, la fama le llegaría con la pareja cómica "Os Tonechos", que formaba junto a Víctor Fábregas.
Durante tres años, "Os Tonechos" realizaron sus actuaciones en uno de los programas más vistos de la televisión en España, "Luar" de Xosé Ramón Gayoso. "Os Tonechos" fueron geniales, un producto televisivo técnicamente excelente . Roberto Vilar y Víctor Fábregas fueron la pareja perfecta para despertar el buen humor, dormido en TVG.
"Land Rober": Un Programa Bandera
"Land Rober" es uno de los programas bandera de la gallega TVG y líder de audiencia en su franja. En su último capítulo, Roberto Vilar anunció “una sorpresa” y salió del plató para hablar con un chico que “quería recuperar” a su antigua pareja, que acudía al programa.
Roberto Vilar consideró una muestra de gran respeto y protección a “su público”. Se acercó posteriormente a la chica -que era incapaz de disimular su incomodidad y vergüenza viendo su privacidad expuesta en prime time- para abogar por el chaval al que “veía súper enamorado”, alabando su valentía (chapó por él) e incluso prestándose a entregarle a la víctima un llaverito de corazón recuerdo de su pasada relación.
Vilar sabía también que el celoso era muy insistente y lo había intentado sin éxito en otras ocasiones. Esta insistencia no solo no le previene de hallarse ante un caso patológico de acoso sino que lo considera un comportamiento valeroso y noble, y así pretende que en su programa “triunfase el amor”.
Logo del programa "Land Rober Tunai Show".
Polémica y Reflexión
Tras esta invasión miserable de la privacidad de la chica, que se mostraba incapaz de contener el llanto, cualquiera con algo de entendimiento tendría que haber presentido la polémica que el programa iba a suscitar.
Desde luego, siendo gravísimo el problema subyacente de maltrato en este caso concreto, lo que está aquí en cuestión no es solo eso, sino la concepción machista del romanticismo de la que adolece Roberto Vilar y su equipo.
El rancio romanticismo de Roberto Vilar, que quizá ingenuamente pensábamos en vías de extinción, presupone que las mujeres son esa fortaleza que debe ser conquistada con gestas heroicas, que su voluntad puede ser torcida por las hazañas valerosas de los hombres.
La decisión consciente de emitir lo ocurrido demuestra palmariamente que Vilar era completamente ignorante de lo que había hecho. Que su visión del amor y del romanticismo, al servicio de una concepción televisiva hortera y caduca, están atravesadas por un machismo decimonónico del que ni siquiera es vagamente consciente.
30 Años "Pintando a Mona"
Leva, e confesa que «a moita honra», 30 anos vivindo de «pintar a mona». Que non é cousa menor. A efeméride ben merecía unha «Celebreixon». E así titulou o espectáculo co que a partir do día 20 percorrerá os teatros galegos. Roberto Vilar en estado...
Ao igual que Balbino, Roberto Vilar (San Cristobo, Xove, 1971) foi «un rapaz de aldea, coma quen di, un ninguén». Condición que non esquece. «Custoume superar certos complexos, pero cada vez sinto máis orgullo de ser de onde son», confesa.
Neste 2024, celebra 30 anos no mundo da comedia e do audiovisual e faino con Celebreixon, un espectáculo co que xirará polos teatros galegos, do que poucas pistas anticipa. «Non as dou porque será algo completamente inesperado. A xente vai flipar porque vai ir agardando algo e vai atopar unha cousa totalmente diferente. Algo completamente loco. O que si che digo é que levamos catro meses ensaiando 25 persoas».
Escollín os 150 gags que a min máis me gustan da miña traxectoria e vounos meter no show, para que sexa como un resumo destes 30 anos. E en cada cidade vou ter un convidado sorpresa. Alguén da música, da comedia, da interpretación...
Basicamente, descubrín e fun consciente da sorte que tiven. Estar 30 anos pintando a mona e vivindo moi ben disto da comedia é algo descomunal. Trinta anos vivindo do que che gusta e, sobre todo, trinta anos gustándoche do que vives... É brutal!
Eu vivín dúas revolucións. A primeira, a tecnolóxica. Que leves os contidos no bolsillo... Iso é tremendo. Supuxo un cambio radical. E agora hai tamén unha revolución dos contidos. Había moita máis liberdade creativa antes. E non o digo porque alguén coarte a liberdade, que tamén pode ser. Dígoo porque nós mesmos, os creadores, cada vez temos máis medo a facer isto ou o outro por se podes meter a pata. Eu cando empecei non existía nada diso. Ti ías por onde escollías e acertabas ou equivocábaste, sen máis.
Si, claro. Hai límites para todo. Hai menos liberdade de expresión para todo o mundo. Porque, realmente, a liberdade de expresión é que eu poida dicir algo que che moleste. Se vou dicir algo que non che molesta, para iso non preciso liberdade de expresión.
El Humor Gallego
Non só existe, senón que é o mellor do mundo. E isto é algo obxectivo. Non é unha opinión, é información. Sánchez Dragó dixo que Andalucía tiña sentido do chiste pero Galicia tiña sentido do humor. E é certo. O galego ten un sentido do humor descomunal. Se ben procura non mostralo. Explotar as virtudes nunca foi unha das nosas virtudes [ri]. Que sexa fácil de exportar? Iso xa non o sei.
Eu uso a autocompracencia e intento pensar que eu en Madrid nunca fixen humor galego. Alí nunca fixen o meu porque nunca me deixaron. En Madrid todo foi «fai isto e isto e faino con este e con este». Nunca cheguei a ser eu. A sorte que eu teño en Galicia é que ninguén me di «fai isto». Eu en Land Rober fago o que me dá a gana. Sempre o fixen.
Eu o de Madrid véxoo como un soño cumprido, como un éxito. Eu nacín nunha aldea remota. Quen me ía dicir a min con 10 anos que eu ía ter un programa en Antena 3 que levara o meu nome? Iso para un rapaz de aldea era completamente impensable. Pensabamos que aquilo non estaba feito para nós. Que nós tiñamos que andar alí coas vacas ou ir ao Gran Sol como foi meu pai.
Roberto Vilar vs. Pablo Motos
TVG ha decidido convertir 'Land Rober Tunai Show', el programa que conduce Roberto Vilar ('La noche de Rober') en su nuevo programa diario para el access prime time con lo que el gallego entrará en la batalla que protagonizan Pablo Motos y David Broncano.
Ante este importante cambio, el programa ha querido lanzar una original promo en la que Roberto Vilar comparte plano con sus rivales. Sin embargo, la idea de Roberto Vilar no ha surtido el efecto esperado pues Pablo Motos ha rechazado participar en la promo.
"Gracias a David Broncano, y también hay que decir en favor de Pablo Motos que no se grabó con él porque no le dio la gana", suelta ante el público sin ningún pudor.
Roberto Vilar y Pablo Motos.
Recuerdos y Reflexiones Personales
A Roberto Vilar le conocí cuando montábamos en CTV “Desde Galicia para el Mundo” y te digo que, en medio de aquellas jornadas maratonianas, era la única persona que me hacía reír.
Roberto Vilar entró por la puerta del Plató Mil, el de Galeb Jaber, con la intención de ganar un “Asalto a Fama” en los principios de “Supermartes”. No ganó por sus desafines imitando a Dyango, pero él siguió yendo por allí, a ver que caía. Hasta que sustituyó a Gradín en las cámaras ocultas del mítico programa que presentaba en TVG Superpiñeiro.
Cuando llego el divorcio, Víctor Fábregas siguió aferrado a su vena de actor y opinó que en este país había suficiente trabajo como para vivir de su profesión. Sin embargo Roberto Vilar decidió probar suerte como presentador en ese Madrid tan agradecido con los triunfadores y tan cruel con los que fracasan.
Paolo Vasile le fichó para Tele 5 porque iba a ser el Pablo Motos gallego, la gran apuesta de la cadena; y así se le promocionó entre la prensa especializada. Al ejecutivo italiano quizá no le salían las cuentas o tal vez se le cruzaron los cables, el caso es que lo mandaron -él y Cachi Villanueva- al reducto de la Cuatro, para que presentara un concurso, “Salta a la vista”.
A Roberto Vilar lo dejas entrar en casa por el plasma, pase lo que pase en las otras cadenas. Nos cita todos los jueves, de noche, en el prime time de TVG.
Rajoy é un claro exemplo. A primeira vez que o vin, alguén me presentou como cómico e a primeira frase que me dixo foi [imita a voz de Rajoy]: «La comedia es lo más importante que hay». Frase que comparto completamente.
Sen lugar a dúbidas, a anos luz do segundo, foi Julio Iglesias. Polo que pasou nos minutos previos á entrevista. O que pasa é que non o podo contar. Coidado... Ti date conta de que Julio Iglesias actúa como un semidios. A entrevista despois quedou máis ou menos ben porque el é un profesional.
Para Land Rober seguramente o que máis xogo nos daría sería Froilán. Pero eu sigo soñando -e penso que estou de número un na grella de saída, se algún día sucede, que non creo- con poder entrevistar a Amancio Ortega.
As miñas referencias foron aquelas coas que me criei de pequeno: Chaplin, Buster Keaton, El Gordo y el Flaco, El Gran Totó..., os grandes cómicos. E o meu referente actual é Andreu Buenafuente. Uf, é que a Buenafuente en televisión é difícil poñerlle un pero.
O día no que non me dea tempo a pensar. A miña gran derrota é cando penso. É terrible. Eu non lle recomendo a ninguén pensar. É o peor que existe. Recoméndolle facer cousas. Cortar leña, traballar, pintar a casa... O que sexa. Manterse ocupado para non pensar.
Non teño un sitio físico. Pero coa idade, cada vez síntome máis preto de onde nacín. Xa lle escoitei a máis xente que lle pasa isto. Canto máis maior son, máis preto estou daquel neno da aldea. Síntome máis cómodo co Roberto dos 14 anos que co de 50.
Cada vez máis. Si, si. E encántame. Porque tiña máis fallos, era máis idiota, máis estúpido, máis inocente... A putada é saber cousas. Canto máis vas sabendo, máis desgraciado es.
Co tempo funme sacando de todo iso e hoxe en día non teño ningún complexo. Acabo de chegar de Nova York e o venres [por onte] vou ir a Chicago e estar con Stephen Curry. De ti a ti. A vida fíxome comprender que ser da aldea é igual que ser de Chicago. Mesmo penso que temos certa vantaxe porque na aldea estaban os vellos e as vellas con nós e aí había un coñecemento que miña filla, por desgraza, xa non vai ter.
